Gevangen
Na nog één laatste slok van haar rum & Coke, met veel rum, gaf Erin de stapel papierwerk aan de lange man die naast haar zat bij de ‘Down & Dirty Dalliances’ ontmoetings- en begroetingsavond.
Toen ze de papieren overhandigde, bevestigde de man: “En je bent er zeker van dat je dit wilt doen?”
Erin rechtte haar schouders en keek hem recht in de ogen en antwoordde: “Ja meneer, wat is het leven zonder een beetje avontuur af en toe?”
Het gevoel dat ieders ogen op haar gericht waren maakte haar nerveus en het was al laat, dus met haar taak voor de avond voltooid pakte ze haar handtas van de kruk naast haar en verliet de bar, schrijdend met een gevoel van vastberadenheid naar haar auto aan de overkant van de parkeerplaats.
Ze was er meer dan klaar voor, of dat dacht ze althans. In de afgelopen drie maanden had Erin vragenlijsten ingevuld, interviews ondergaan, een medisch profiel en een psychologische evaluatie aan de eigenaren van de club geleverd om het strenge selectieproces te doorlopen dat nodig was om deel te nemen aan deze extreme fantasie-vervullende club. De club was zeer geheimzinnig en exclusief, maar er gingen veel geruchten over het bestaan ervan en de extreme aard van de avontuurtjes, maar Erin was door andere leden verteld dat niemand de club ooit had verlaten nadat ze was toegelaten. Misschien een beetje naïef voelde Erin zich gerustgesteld door alle tevreden leden over de veiligheidsfactor van het springen in een avontuur van dit type.
Na het bijwonen van verschillende ontmoetingsavonden vol met mensen die ofwel waren geselecteerd om deel te nemen aan ervaringen of wachtend tot hun nummer getrokken zou worden, was haar zelfvertrouwen hoog toen ze haar aanvraag indiende. Echter, iedereen had een eed van geheimhouding afgelegd over wat er werkelijk gebeurt tijdens het beloofde avontuurtje, de enige informatie die met haar was gedeeld was de herhaalde verklaring: “wat er ook gebeurt, aan het eind voelen we altijd dat het totaal de moeite waard was.”
Wat Erin niet besefte, was dat de loting die avond al had plaatsgevonden en dat die laatste stapel aansprakelijkheidsverklaringen die nodig waren om officieel lid te worden van de club, het enige was dat nog tussen haar en het ‘avontuur’ van een leven stond. Overvallen worden was een van haar verzoeken geweest, en ze stond zeker een verrassing te wachten.
Ze had nog geen blok gereden toen ze het flitsen van rood en blauw licht in haar achteruitkijkspiegel zag. “Shit,” dacht ze bij zichzelf toen ze besefte dat haar adem waarschijnlijk nog sterk naar alcohol rook omdat de enige drank van de avond degene was die ze nodig had gehad om al die handtekeningen te zetten. Maar ze werd onderbroken voordat ze haar beproefde ‘agent, ik kan het uitleggen’ routine kon starten.
“Stap uit de auto mevrouw,” was het krachtige geblaf van de grote man in uniform die naast haar auto stond, de straal van de Maglite verhulde zijn identiteit.
Erin voldeed en bevond zich plotseling bij het uitvoeren van de vernederende taken van een nuchterheidstest aan de weg in vol zicht van alle andere ‘Down & Dirty’ deelnemers terwijl ze een beetje vaart minderden tijdens het langsrijden nadat ze dezelfde parkeerplaats hadden verlaten die zij net had verlaten. Denkend dat ze zeker zou slagen en op weg gestuurd zou worden, schrok ze toen de agent ferm zei: “U moet met mij mee komen mevrouw,” voordat hij haar handboeide en haar onceremonieel naar de achterkant van zijn kruiser leidde met de lichten nog steeds knipperend.
Toen ze wegreden, merkte Erin dat de ramen en de scheidingswand volledig zwart waren afgeplakt en ze kon niets zien. Het gevoel van paniek steeg op in haar keel, haar hart begon te racen en haar huid bedekte zich met een fijne laag vocht van de angst die haar lichaam greep. Voor een moment was ze volledig bevroren van angst en toen nam het impuls om te vechten het over terwijl ze begon te schreeuwen en te trappen tegen de stoel voor haar. Ze schreeuwde en trapte tot haar stem schor was en haar benen zwaar en pijnlijk, en net toen ze begon toe te geven aan de uitputting zakte de scheidingswand een paar centimeter omlaag.
“Ben je bijna klaar?” kwam de vragende toon uit de voorstoel, onderstreept met een kort lachje.
“Wat is er aan de hand, waar neem je me mee naartoe?” was haar antwoord.
“Je bent schuldig aan rijden onder invloed en je wordt gestraft, hoe dan ook, de rechtssystemen hier in de buurt zijn veel te mild voor jouw type – preutse, stijve huisvrouwen en al die advocaten om je uit alles te krijgen – dus we nemen vanavond de zaken in eigen hand. Riemen vast schatje, ik beloof je dat je veranderd terugkomt, als je al terugkomt.”
De auto scheurde door de nacht en na een uur of zo kwam hij tot stilstand, Erin kon gedempte stemmen buiten de auto horen en toen ging de deur open en werd ze overeind getrokken. Ze droeg een witte racerback tanktop, haar borsten op hun plaats gehouden alleen door de ingebouwde bh en een korte rok die weinig aan de verbeelding overliet, haar normaal perfecte haar begon te pluizen in de warme nachtlucht en haar felroze pedicure werd omlijst door bandjes van thong sandalen. Voordat haar ogen zich konden aanpassen aan de zwak verlichte parkeerplaats werd een blinddoek om haar hoofd gebonden en werd ze krachtig in een stoel geduwd naast de kruiser.
“Nou, ze komt niet ver in die schoenen,” zei een man met een diepere stem dan degene die haar hierheen had gereden.
Erin hoorde de kofferbak opengaan en het geluid van iemand die door dozen rommelde, “Dat is oké, ik weet zeker dat we haar maat ergens hier hebben.”
“Blijf nu stilzitten,” zei een andere stem. “Dit doet geen pijn, dat komt later!”
Erin voelde haar sandalen worden uitgetrokken en dikke sokken over haar voeten en tot aan haar enkels glijden, toen voelde ze de sneakers op haar voeten worden gezet en de veters strak getrokken en vastgebonden.
“Lekker strak, niet zo leuk als de knopen die we je later in zullen binden!”
Terwijl Erin probeerde te begrijpen wat er met haar gebeurde, werd ze weer overeind getrokken, de rok die ze droeg werd verwijderd en een zware leren riem werd om haar middel gelegd als een ceintuur en een andere rok die leek op een witte tenniskilt werd om haar heen gewikkeld. Zodra de rok op zijn plaats zat, werden de metalen boeien van haar pijnlijke polsen verwijderd en werd elke hand door sneden aan de zijkant van de rok gestoken en in de zakken gestopt die aan weerszijden van de leren riem hingen en vastgemaakt aan de polsen, met als eindresultaat dat het op het eerste gezicht leek alsof haar handen in haar zakken genaaid waren.
“Loop nu vooruit.”
Erin kon niets zien en met haar armen vastgebonden was het moeilijk haar evenwicht te bewaren, maar ze zette een paar voorzichtige stappen vooruit terwijl de twee mannen naar elkaar keken om te communiceren hoezeer ze genoten van haar worsteling. “Hoe ver moet ik lopen?” vroeg ze.
“300 mijl Erin, 300 mijl…” was het gelijktijdige antwoord.
Voordat ze meer vragen kon stellen, schoven de mannen een plastic apparaat in haar mond dat haar kaak op zijn plaats hield zodat ze alleen nog maar de zwakste gemompelde en kreunende geluiden kon maken.
Initiated
Het trio liep verder langs een los grindpad voor wat leek op uren. Erin kon het brandende gevoel van melkzuur voelen opbouwen in haar benen terwijl de vermoeidheid intrad. Ze had haar ogen achter de blinddoek gesloten en voelde zichzelf wegzakken van uitputting en desoriëntatie veroorzaakt door deze sensorisch beroofde gedwongen wandeling. Een paar keer struikelend had ze al haar knieën en ellebogen geschaafd terwijl haar ontvoerders haar op het laatste moment ving voordat er echte schade kon ontstaan.
“Hier is onze eerste stop,” zei de man met de diepere stem. “Laten we je naar binnen brengen en oncomfortabel maken, shall we?”
De mannen moesten Erin de trap op dragen naar de rustieke cabin en verspilden geen tijd zodra ze binnen waren. Haar handen werden uit de leren zakken bevrijd net lang genoeg om haar top uit te trekken en de rok van haar middel te wikkelen. De mannen tilden haar op en legden haar met haar gezicht naar beneden op een gepolsterd oppervlak, haar armen werden verder langs haar zijden gehouden met een extra leren riem en haar benen werden achter haar uitgestrekt en zo ver uit elkaar gespreid dat ze vreesde dat een of beide heupen uit het gewricht zouden schieten. Ze was bijna te moe om de pijn te verwerken die begon in te sluipen in haar ledematen van het vastgeklonken zijn in deze positie.
Met het gebrul van pijn in haar oren kon Erin nauwelijks horen dat de deur openging en verloor snel de tel van hoeveel paren voetstappen ze hoorde binnenkomen. “Jullie allemaal zijn vanavond uitgenodigd om deel te nemen aan de sentencing van deze overtredster en om te genieten van het planten van de zaden van gerechtigheid om deze dame eraan te herinneren dat het beter is om de regels van de samenleving te volgen,” was de oproep tot orde die weerklonk van de arresterende agent.
“Deze vrouw werd waargenomen toen ze Remy’s Tavern verliet waar de beruchte ‘Down and Dirty Dalliances’ club bijeen was, ze rook naar rum, ze was duidelijk schuldig. Ik roep iedereen hier bijeengekomen op om gerechtigheid te dienen in deze zaak.”
“We verklaren haar SCHULDIG en zullen de zaden van gerechtigheid planten!” was het bulderende antwoord van de mannen verzameld in de cabin. Toen hoorde ze het onmiskenbare geluid van de mannen die hun riemen losmaakten.
SMACK – het geluid echode door de kamer toen de eerste riem landde op Erins rechterbil. SMACK – een andere slag landde op de linker, met het plastic apparaat nog stevig vastgeklemd tegen haar tanden brandde haar keel van de stille schreeuwen die gedempt werden voordat ze haar lippen konden verlaten. De slagen gingen door, striemen rezen op van haar schouders tot haar enkels totdat elke deelnemer zijn beurt had gehad. De kamer draaide en Erin voelde alsof ze viel hoewel ze stevig vastzat aan het oppervlak van wat voor soort meubel ze haar ook hadden vastgemaakt.
Het volgende wat ze wist was dat ze terug de cabin uit gedragen werd en in een wagen geplaatst.
Any Port in a Storm
Haar lichaam klopte en ze kon het branden van haar huid voelen terwijl het laken dat haar bedekte wreef tegen de striemen bij elke hobbel in het pad. Ze kon haar eigen geur ruiken maar rook of voelde geen indicatie dat de mannen seksuele vrijheden met haar hadden genomen terwijl ze bewusteloos was. Het flitste kort door haar gedachten dat ze niet zeker wist of dat goed nieuws was of niet, van al die ‘plant de zaden van gerechtigheid’ verwijzingen voor de afranseling – ze verwachtte wakker te worden druipend van het sperma. De hitte van de zon werd grotendeels gereflecteerd door haar bedekking, maar het werd oncomfortabel warm in de wagen wat haar terug in slaap wiegde voordat ze te lang op die gedachte kon blijven hangen.
“We maken goede tijd, op dit tempo zijn we bij de volgende stop voor zonsondergang.”
Erin schrok wakker van de vrouwenstem die kwam van een van de twee fietsen die de wagen over het pad trokken.
“Ze beloofden haar 300 mijl… Dat kun je niet de hele weg te voet doen als je dit over een weekend van drie dagen wilt doen. In feite, als we misschien meer tijd willen maken om te rusten bij de lunch…” zei een andere vrouwenstem terwijl ze de andere fietser aanspoorde om het tempo een beetje op te voeren.
Erin zweefde voor de rest van de reis tussen bewustzijn en bewusteloosheid heen en weer, volledig wakker wordend alleen om water en een voedings shake aan te nemen die haar door een rietje werd aangeboden tijdens de lunchtijd.
