Emma kon echt niet begrijpen hoe ze in deze gênante positie terecht was gekomen. Hier stond ze, een volwassen vrouw, in het kantoor van haar baas met haar neus tegen de muur gedrukt, haar handen op haar hoofd en haar goed geslagen billen volledig in het zicht voor iedereen die het kantoor binnenkwam om te zien. Met een lengte van net iets meer dan 1,57 m was ze perfect geproportioneerd. Ze had een mooi stevig achterwerk, getinte slanke benen en stevige borsten. Haar schouderlange bruine haar en haar stijlvolle kleding gaven haar het uiterlijk van een vrouw die de controle had.
Ze naderde haar 30e verjaardag en was eindelijk op weg in haar carrière als marketingexecutive. Maar de dingen gingen gewoon mis voor Emma op de verkeerde momenten, ze zou een grote lancering leiden voor een multinational en was druk bezig met de voorbereidingen voor de perslancering. Ze had aangenomen dat haar MD haar volledig de controle zou laten, maar ze kon niet meer fout zijn. De perslancering was een enorm succes en op het feestje daarna had ze verwacht dat haar baas haar zou feliciteren, maar in plaats daarvan nam hij alle eer in ontvangst en behandelde Emma als niet meer dan een eenvoudige loopjongen. Emma kookte van woede vanbinnen en probeerde heel hard haar boosheid te bedwingen, maar met de potente cocktail van te veel drank en een wrok die de hele avond was opgebouwd, kon Emma niet meer. Wat er daarna gebeurde was een complete waas voor Emma, maar ooggetuigen gaven haar een volledig verslag van wat er gebeurd was. Emma was opgestaan voor de potentiële nieuwe klant en haar baas en had een stortvloed van grove scheldwoorden geschreeuwd naar de MD die Emma’s glorie stal, toen goot ze een glas Shiraz over hem heen en om de injury te vergroten, gaf ze hem een klap recht in het gezicht. In retrospectief was het misschien niet de beste carrièremove, maar Emma voelde zich op dat moment goed.
De volgende dag op het werk was echter een volledig contrast met de euforie die Emma voelde door die arrogante klootzak van een MD op zijn plaats te zetten. Ze wist dat ze ontslagen zou worden, en in plaats van te wachten op een onderzoek of tuchtvergadering, begon ze meteen haar bureau leeg te halen en haar spullen te verzamelen, voordat haar baas haar van het terrein kon laten escorteren. Tussen het inpakken en luisteren naar het horrorverhaal van de vorige nacht door, omhelsde ze een paar goede vrienden en wenste hen het beste. Maar je raadt het nooit, ze hoorde hem voordat ze hem zag, maar die dreunende stem riep “EMMA, MIJN KANTOOR, NU DIRECT!!” Ze slaakte een zucht, niet van berusting, ze had al besloten dat ze wegging, maar van de gêne om hem onder ogen te moeten komen na alles wat er gebeurd was. Nu, terwijl ze nerveus naar het kantoor van haar baas liep, wenste ze gewoon dat ze de klok terug kon draaien. Toen ze het luxe kantoor binnenging, keek ze uit het raam achter het bureau van haar baas en bewonderde het uitzicht op de stad. Het kantoor was een hoekkantoor van ongeveer 25 vierkante meter met ramen over de volle lengte, één over de achterwand en de andere aan haar rechterkant. Ze had altijd van het uitzicht gehouden en droomde soms weg tijdens vergaderingen. Achter het enorme eiken bureau zat haar baas die er nog steeds uitzag alsof hij op het punt stond te exploderen. Net toen Emma op het punt stond te stamelen over een of andere verontschuldiging, werd ze onderbroken “Stilte, ik wil geen woord van je horen. Je hebt gisteravond meer dan genoeg gezegd. Nu zul je naar mij luisteren!” Emma was licht geschokt door dit, maar ze dacht dat het beste was om hem te laten tieren en razen en te vertellen dat ze nooit meer in marketing zou werken, blabla…. Maar wat er daarna kwam verraste haar en bracht haar volledig van haar stuk en ze luisterde met interesse en opwinding naar wat haar MD te zeggen had. In een meer beheerste toon ging hij verder “Gisteravond was je gedrag verschrikkelijk, er is absoluut geen excuus voor de manier waarop je je gedroeg. Je had potentieel de langetermijn toekomst van dit bedrijf in gevaar kunnen brengen. Deze rekening zou de positie van dit bedrijf als HET nummer één marketing- en PR-bureau in het VK veiligstellen. Maar omdat je geen Blue Peter badge kreeg en je ego niet werd gestreeld door iedereen die je vertelde hoe geweldig je werk was, besloot je je te gedragen als een verwend, humeurig klein kreng. Toen je me onbeleefd onderbrak door dat glas wijn over me heen te gooien, was ik bezig iedereen te vertellen hoe goed je aan het project had gewerkt en dat het allemaal aan jou te danken was” Emma voelde zichzelf rood worden, ze kon haar baas niet eens aankijken, in plaats daarvan keek ze somber naar de vloer in de hoop, wensend en biddend dat die zou openbreken en haar zou opslokken. De MD ging verder “Ik was zeer onder de indruk van de manier waarop je de perslancering had afgehandeld en keek ernaar uit om vandaag hier te komen en je te vertellen hoe onder de indruk ik was en hoe goed je het had gedaan, helaas is dat niet het geval. Ik zou je moeten ontslaan, hier en nu, maar ik heb tijd gehad om te kalmeren. Ik kan je niet laten wegkomen met je gedrag als een verwend divaatje, maar ik ben ervan overtuigd dat als je bij dit bedrijf wilt blijven en de post van marketingdirecteur wilt, je een of andere straf nodig hebt” Zodra Emma de woorden “marketingdirecteur” hoorde, had ze het woord “straf” aan het eind van de zin niet opgemerkt tot het te laat was. Zelfs toen het woord bezonken was, was ze nog onzeker wat hij met straf bedoelde, maar aan het eind van de dag zou ze maar al te goed weten wat het woord straf betekende. “Als je enige wens hebt om bij dit bedrijf te blijven en zelfs maar in aanmerking wilt komen voor de promotie, dan ben je vanavond hier om je straf te ontvangen, is dat begrepen?” Emma stond als vastgenageld op de plek en gaf een zwakke knik “Antwoord me, begrijp je het?” Emma stemde in en antwoordde “Ja” “Wanneer je me vanaf nu aanspreekt, spreek je me aan als meneer” Emma kronkelde vanbinnen maar antwoordde met tegenzin “Ja meneer” De MD glimlachte in zichzelf en ontsloeg Emma toen door te zeggen “Ga nu naar huis en kom vanavond om 18u terug, whereupon ik een stevige pak slaag zal toedienen aan je billen, als je niet komt, ga ik ervan uit dat je van gedachten bent veranderd en stuur ik je je P45 per eersteklas post, nu wegwezen uit mijn zicht” Ze kon niet geloven waaraan ze zojuist had toegestemd, maar de kans op promotie was te goed om af te slaan.
