Mijn vriendje, David en ik hadden een paar maanden een relatie toen hij snel doorhad dat ik de vreselijke gewoonte had om nooit op tijd te zijn. Ik was nooit absurd te laat, gewoon altijd een paar minuten later dan ik had gezegd. Hij vertelde me dat het zijn grootste ergernis was, vooral als we ergens anders moesten afspreken dan bij zijn appartement en hij ongemakkelijk moest wachten tot zijn date arriveerde.
David had het een paar keer met me besproken, en elke keer beloofde ik dat ik beter mijn best zou doen om op tijd te zijn voor hem. De druppel die de emmer deed overlopen kwam op een vrijdagavond toen ik bij hem thuis zou afspreken voordat we samen naar de film zouden gaan. Vijf minuten na de afgesproken tijd belde hij mijn mobiel en ik zei dat ik om de hoek was. De waarheid was dat ik achterliep en net mijn huis had verlaten en nog vijftien minuten weg was. Toen ik aankwam was hij woest.
“Waarom ben je nooit op tijd? Wat heeft het voor zin om een tijd af te spreken als je twintig minuten later pas komt opdagen?” eiste hij luid, zijn stem bijna een schreeuw.
“Sorry! Ik liep achter en de film begint pas over een uur!” Ik was meer verdedigend dan verontschuldigend.
“Het is de premièreavond. We moesten vroeg zijn voor kaartjes,” reageerde hij. “Waarom kun je me niet gewoon vertellen dat je te laat bent? Ik weet dat je het vermijdt omdat je weet dat ik boos word, maar ik word nog bozer als je tegen me liegt zoals je net aan de telefoon deed!”
“Je hebt gelijk, sorry. Het is onattent van me om je te laten wachten,” was ik deze keer oprecht. “Ik beloof dat het niet meer gebeurt.”
Hij zuchtte. “Ik denk dat we een soort garantie nodig hebben. Je hebt een soort consequenties nodig voor je gedrag zodat dit niet meer gebeurt.”
Ik keek hem vragend aan.
“Ik ga je de volgende keer dat je te laat bent een pak slaag geven,” zei David terwijl hij me recht in de ogen keek. Toen hij mijn ongelovige blik zag voegde hij toe: “Een beetje discipline in je leven zou je goed doen, denk ik.”
Ik lachte een beetje, maar zijn gezichtsuitdrukking zei dat hij het meende.
“Maar ik zweer dat het niet meer gebeurt,” hield ik vol.
“Dan zou je geen probleem moeten hebben met deze afspraak,” zei hij met een glimlach. Hij had me te pakken. Ik dacht er snel over na, woog het risico af.
“Oké,” zei ik zelfverzekerd. “Afgesproken.”
En zo maakten we de afspraak. Ik ging heel goed opletten en beter plannen als we iets samen zouden doen. Zelfs als ik alleen maar naar zijn huis kwam om de nacht door te brengen, zorgde ik ervoor dat ik er een paar minuten eerder was dan ik had gezegd. Het was op een bepaalde manier spannend, de dreiging van straf hield me in het gareel.
David bracht het nooit ter sprake of erkende zelfs mijn nieuwe punctualiteit niet, maar ik wist dat hij onder de indruk was van het resultaat van onze kleine regeling.
Ik deed het perfect gedurende ongeveer drie weken, totdat er een auto-ongeluk was en onverwachte verkeersdrukte waardoor ik drie minuten te laat was. Ik bleef nerveus op de klok in mijn auto kijken en onhoorbaar schreeuwen naar het verkeer voor me. Ik stuurde mijn vriendje een sms’je dat ik vastzat in het verkeer en misschien een paar minuten te laat zou zijn, in de hoop dat dat me zou redden. Ik dacht dat het werkte toen hij antwoordde met “oké schatje, tot straks” en een smiley. Ik zuchtte opgelucht.
Maar toen ik bij zijn huis aankwam zat David in het midden van de bank, en ik wist dat ik me had vergist door te denken dat ik de straf had ontlopen. De tv stond niet eens aan, hij zat gewoon geduldig met zijn handen op zijn schoot. Ik deed alsof er niets aan de hand was en liep recht op hem af en kuste hem ter begroeting.
“Hoi schatje,” zei hij liefjes. “Laten we dit meteen afhandelen zodat we door kunnen met onze fijne avond, goed?” Ik deed mijn best om verward te kijken maar hij negeerde het. “Trek nu je short uit en kom over mijn schoot liggen,” commandeerde hij streng.
“M-maar ik heb je ge-sms’t dat ik misschien een paar minuten te laat zou zijn,” zei ik zwakjes. Ik was nerveus en begon een beetje te zweten. Ik had nooit een echte straf-slaag gekregen als volwassene. Ik was er vrij zeker van dat de laatste keer dat ik echt een pak slaag had gekregen toen ik 8 jaar was.
“We hadden een afspraak,” zei hij bot. “Kom nu over mijn schoot en laat me het niet nog een keer hoeven zeggen.” Zijn stem maakte me een beetje bang, maar ik was verbaasd te ontdekken dat ik een beetje nat was geworden van het commando.
Ik liet langzaam mijn short zakken en stapte eruit, en kroop toen voorzichtig over zijn schoot. Ik lag over hem heen met mijn onderarmen op de bank en had een mooi uitzicht op de drukke straat buiten het raam. Hij schikte me een beetje door zijn benen te kruisen zodat ik meer gebogen was bij mijn heupen en mijn kont hoger in de lucht stak. Ik vroeg me af of hij dit eerder had gedaan.
“Zeg nu waarom je gestraft wordt,” eiste hij.
“Ik was niet op tijd,” zei ik, nauwelijks hoorbaar.
“Emma, spreek alsjeblieft luider,” zei hij met een gevaarlijke toon.
“Ik was niet op tijd dus ik verdien een pak slaag.
