Aan X
Het was bitter koud buiten, maar de sneeuwval was gestopt. Straten waren geruimd, het leven kwam terug naar normaal.
Maxine nam haar tijd om te weken in het bad. Er waren twee redenen daarvoor. Eerst en vooral haatte ze kou. Geboren en getogen in Cuba, kende ze noch kou, noch sneeuw. Ze was een muzikaal wonderkind en haar celloleraar geloofde dat ze du Pré en zelfs Rostropovich zou overtreffen. Toen het eindelijk tijd was voor haar gevorderde muzikale opleiding, trok Maxines vader alle touwtjes aan die hij kon om haar toegelaten te krijgen aan het Conservatorium van Moskou. Hoewel de Sovjet-Unie toen al lang verdwenen was en de relatie met Rusland verzuurd was, had haar vader nog connecties die haar binnenkregen met een beurs.
Haar eerste winter in Moskou was brutal en ze leerde op de harde manier hoe ze de diep onder nul temperaturen moest navigeren, aangezien ze geen vaardigheden had om zich proper te kleden, noch om haar lichaam in de kou te beheren. Achttien jaar oud en alleen in een koud vreemd land, voelde ze zich heel eenzaam tot ze op een dag Katya ontmoette. Lang en blond met brede Russische jukbeenderen, altijd in de weer, altijd een beetje te veel maar altijd paraat om te helpen, te regelen en voor alles te zorgen, trok Katya Maxine in haar baan en in haar bed. Maxine was nog nooit met een meisje geweest en vond deze ervaring zeer bevrijdend. Na een tijdje deelde Maxine echter mee aan Katya dat ze ook geïnteresseerd was in mannen en stelde voor dat ze misschien een man konden vinden die ze konden delen terwijl ze doorgingen met het genieten van elkaar.
“Interessante gedachte,” zei Katya, “en dat kunnen we zeker doen, maar laat me je een geheim vertellen. Wat denk je dat ik doe voor de kost?”
Maxine had zich dat zelf afgevraagd en op een gegeven moment aangenomen dat Katya rijke ouders had die haar geld gaven wanneer ze het nodig had. Zoals Katya uitlegde, was dat niet het geval en redde ze zichzelf door een succesvol escortbureau te runnen.
“Kijk nu eens naar jezelf!” Ze trok Maxine uit bed en sleepte haar naar de spiegel. “Kijk naar jezelf alsof je een man bent, een Russische man.” Maxine, mooi als ze was met haar ogen, groot, direct en intens als brandende kastanjes, haar karamelkleurige huid, volle lippen, gevlochten dreadlocks die als een waterval over haar gymnastische lichaam stroomden, haar ongewoon verlengde tepels die haar stevige borsten scherp de hemel in lieten wijzen boven de horizon, al dat maakte haar de meest exotische vrouw die men in Moskou en mogelijk heel Rusland kon vinden.
“Die mannen,” ging Katya verder, “zouden elk geld betalen om jou te hebben, en met mij erbij zal ik ervoor zorgen dat je geen van de gewelddadige, of racistische klootzakken hoeft te zien die we soms moeten verwerken.”
Maxine was verbaasd hoe opgewonden dat voorstel haar maakte, maar ze aarzelde toch. Katya begreep het.
“Je bent een brave meid,” zei ze, “en brave meisjes doen dezelfde dingen als stoute meisjes, alleen doen ze het beter. Het is oké als je het niet wilt en het is oké als je het probeert en het niet leuk vindt, maar ik denk dat je het leuk zou vinden en dat je er echt geweldig in zou zijn, net als in alles wat je doet.”
Katya had gelijk. Ze deed het geweldig. Dat was toen. En nu? Nu was ze getrouwd met Jonathan, ze was een beroemde celliste, een van de besten. Ze leidde een druk leven vol optredens, concerten met grote orkesten en prominente dirigenten. Toch wist niemand dat ze haar andere leven had behouden, een leven als hedonistische courtisane. Ze nam alle voorzorgsmaatregelen om het geheim te houden. Haar klanten hadden geen idee van haar ware identiteit. Ze ontmoette hen nooit in het openbaar, geen dinertjes, geen gezamenlijke reizen of fly-me-to-you deals. Alle afspraken werden online gemaakt voor incall services. Ze screende haar klanten minutieus en ontmoette hen in haar hotelkamer met gedimd licht, ervoor zorgend niet herkend te worden. Ze had vaste klanten, maar ze hield van de spanning van nieuwe mannen ontmoeten. Ze vroeg top tarieven omdat ze speciaal genot haalde uit het feit dat mannen betaalden om haar te hebben. En ze zorgde er altijd voor dat ze hun geld waard waren.
De man die ze gisteravond had ontmoet was een nieuwe klant. Ze neukten de hele nacht terwijl ze hem overhaalde om zijn verboden verlangens en fantasieën te onthullen zodat ze ze één voor één uitspelen tot zijn volledige uitputting. En dat was de tweede reden waarom ze haar tijd nam in het bad: ze moest zich fysiek en mentaal losmaken van die onderneming.
“Wat wil je voor de lunch?” vroeg Jonathan toen ze uit de badkamer kwam. “Er is een goed visrestaurant aan de overkant van de straat.”
Een halfuur later, terwijl ze wachtten op hun bestelling, vroeg Maxine Jonathan naar gisteravond.
“Het was een dierentuin hier, men kon amper een drankje krijgen aan de bar. Gelukkig had Lisa een tafel aan de bar,” zei hij.
“Lisa en Carl waren hier gisteren? Ik dacht dat ze vandaag pas kwamen.”
Jonathan legde het uit.
“Dus… jij en Lisa, hebben jullie het goed gehad samen?”
Het was een grap; ze wilde hem gewoon een beetje plagen, maar aan zijn gezichtsuitdrukking zag Maxine dat het serieuzer was.
“Heb je gisteren met Lisa geneukt?” stond ze op het punt te vragen, maar ze stopte abrupt. Ze wist dat hij niet kon liegen, niet tegen haar althans. En dan zou ze verplicht zijn te reageren en zichzelf in de positie van een hypocriete trut te plaatsen, gezien ze zelf de nacht had doorgebracht met neuken van een vreemde.
Maxine voelde jaloezie, zoals ze vaak deed tijdens Jonathans concerten met al die vrouwen die de voorste rijen vulden en naar hem keken met de adoratie van ratten die de pied piper volgden met hun pruilende lippen, tranende ogen en druipende kutten. Ze wist heel goed wat hij met zijn viool met hen kon doen.
Ze voelde zich ook verraden door Lisa, die ze echt mocht en waarschijnlijk een beetje meer, en op een andere manier dan toegestaan door de normen, als ze die al ooit volgde. Uithalen naar Lisa zou alleen problemen creëren, terwijl koel blijven een opening kon scheppen voor een kans. En die kans mocht niet gemist worden.
Al deze gedachten en overwegingen schoten met lichtsnelheid door Maxines hoofd en terwijl Jonathan iets mompelde over Lisa die in zijn hotelkamer douchte en hij drankjes deed met wat Australiërs, had Maxine al een plan gesmeed.
Ze brachten de lunchtijd door met praten over familieaangelegenheden zoals elk getrouwd stel zou doen.
“Als ik me niet vergis, is er een La Perla-winkel in de buurt,” zei Maxine. “Ik ga eens kijken. Wil je mee?” vroeg ze uitnodigend.
“Verdorie, graag,” antwoordde Jonathan oprecht; hij wist hoezeer Maxine genoot van haar lingerie, ze droeg het met het volle talent van een echte kunstenaar. “Helaas kan ik niet. Ik heb een meeting met Andris. Hij wil ons zomerprogramma voor Tanglewood bespreken.”
“Ik kan niet concurreren met de muzikaal directeur van het Boston Symphony Orchestra. Jouw verlies though,” en toen achteloos, “Ik denk dat we Lisa moeten uitnodigen om bij ons aan te schuiven voor het diner. Zoals je zei, komt Carl pas morgen, ze zou eenzaam kunnen zijn. Nou, misschien geen diner, jij en ik hebben tijd nodig om te praten, maar zeg drankjes na het diner en misschien een kleine repetitie voor ons drieën. Wat denk je?”
“Goed idee, absoluut, absoluut…”
“Oké, ik bel haar. Ik hou van je.”
* * *
De drie zaten aan de bar. Maxine leidde het gesprek en hield Lisa in het middelpunt van haar aandacht. Jonathan voelde opluchting omdat Maxine geen interesse toonde in de gebeurtenissen van gisteravond. De deuren gingen open. “O nee,” zei Lisa, “Déjà vu nog een keer.” De Australiërs in kostuums en dassen kwamen binnen. Ze glimlachten naar Lisa en zwaaiden naar Jonathan, naderden de tafel en werden aan Maxine voorgesteld. Ze leken aardig en waren zeer beleefd, maar Maxine voelde dat hun aanwezigheid Lisa ongemakkelijk maakte.
“We moeten zo gaan om een beetje te repeteren,” zei Maxine verontschuldigend na een paar minuten. De Australiërs verplaatsten zich naar een andere tafel, de muzikanten vertrokken.
Déjà vu nog een keer, dacht Lisa terwijl ze Jonathans en nu Maxines hotelkamer binnenging, maar zei deze keer niets.
Voor de repetitie speelden ze een moeilijk fragment uit het tweede deel van Shostakovichs 8e Strijkkwartet. Dat ging prachtig, ze voelden zich blij en ontspannen.
“Ik heb een idee voor het encore-stuk,” zei Lisa, “wat als we Piazzolla’s Libertango proberen?”
“Zonder piano?” vroeg Jonathan.
“Ik ga Sonya Ku uitnodigen, ziet ernaar uit dat wij tweeën niet genoeg voor je zijn,” antwoordde Maxine terwijl ze naast Jonathan ging zitten. “Ik weet alles,” fluisterde ze plotseling in zijn oor, “en ik heb het niet over Sonya Ku.”
Niet wetend hoe te reageren, schonk Jonathan drankjes in voor iedereen – champagne voor de dames en cognac voor zichzelf.
“Zijn jullie vandaag lingerie gaan kopen?” Lisa zag dat het bed prominent bezet was door verschillende La Perla-tassen.
“Ik heb al het shoppen gedaan, Jonathan was afwezig. Wil je zien wat ik heb?”
Giechelend als tieners maakten de vrouwen zich druk met het uitpakken van papier en openen van dozen.
“O jeetje, ziet ernaar uit dat ze me de verkeerde maat bh hebben gegeven. Deze is te groot voor mij.” Maxine hield een blauwe zijden bh met zwarte frastaglio-borduursel vast. “Dit zou jouw maat kunnen zijn, wil je het proberen? Hé, laten we Jonathan plagen,” alsof ze het plots bedacht, “Jij kunt dit blauwe setje aantrekken en ik wit.” En voordat Lisa kon protesteren, griste Maxine al het ondergoed en ging de badkamer in. Lisa, half gehypnotiseerd door die uitbarsting van energie, volgde haar.
In de badkamer, elkaars naakte lichaam voor het eerst ziend, realiseerden de vrouwen zich dat ze zichzelf aan Jonathan zouden presenteren en hem de kans gaven om hen te vergelijken en te beoordelen als vrouwelijke objecten. Die gedachte voelde prikkelend, vooral omdat het een ex-post beoordeling zou zijn – hij had lichamelijk met beiden geneukt, ze wisten het maar tot nu toe in het geheim voor elkaar.
“Laat me je helpen hiermee,” zei Maxine terwijl ze Lisa’s bh losmaakte. Dicht bij Lisa blijvend, rook ze haar haar. “Je huid is als zijde.” Ze raakte Lisa’s schouder aan met de rug van haar hand, “en je tieten zijn prachtig,” ging ze verder terwijl ze zachtjes haar vingers rond de contour van Lisa’s borst liet glijden. Lisa was verrast door die aanraking, maar in de geest van het moment leek het natuurlijk en eerder aangenaam.
“Dus, wat is het verhaal tussen jou en die Australiërs?”
“Eigenlijk, Maxine, denk ik niet dat ik dat moet beantwoorden.”
“Je hebt gelijk, dit gaat me niet aan,” zei Maxine terwijl ze dichter bij Lisa kwam en recht in haar ogen keek. “Maar jij die mijn man neukt is mijn zaak,” ging ze verder terwijl ze nog dichterbij kwam, die brandende oogcontact vasthoudend en plotseling haar hand in Lisa’s slipje liet glijden. “Je hebt mijn man geleend en je staat bij me in het krijt.” Verward, beschaamd, overweldigd, opgewonden, gehypnotiseerd en heel nat, bleef Lisa staan, liet Maxines middelvinger haar kutje onderzoeken. “En dit is slechts een voorschot,” zei ze, haar met de tweede vinger penetreerend en Lisa op de mond kussend.
Tot haar eigen verrassing beantwoordde Lisa de kus. Maxine trok haar hand terug en likte haar vingers.
“Ik zal je royaal laten betalen daarvoor en ik ga er elk moment van genieten.”
“Wat wil je dat ik doe?”
“Alles.”
Jonathan speelde met zijn Spotify-stations toen Lisa en Maxine terug de kamer in kwamen. Witte bh, slipje en kousen accentueerden de karamelkleur van Maxines huid. Vliegend in het regenwoud van haar dreadlocks paste een blauwe emaille vlinder bij het blauwe bh- en slipje-ensembles van Lisa. In verbazing en ontzag klikte Jonathan op play en Piazzolla’s “Oblivion” vulde de lucht.
Lisa, een tango-fanaat, ving de hint, nam een slok cognac uit Jonathans glas, draaide zich naar Maxine en produceerde een perfecte cabeceo uitnodigend haar om te dansen. Na twee rondjes om Jonathan heen trokken de meisjes hem uit zijn stoel en in de dans.
“Oblivion” werd gevolgd door “Libertango.” Jonathan voelde zich overweldigd; nooit eerder was hij in zo’n situatie geweest met twee vrouwen en zeker niet met zijn vrouw en zijn minnares. Hij probeerde zijn zinnen te verzamelen.
