Martinique is een prachtig eiland. Je zou denken dat alle Caribische eilanden prachtig zijn als je er niet veel ervaring mee hebt, maar ze zijn allemaal anders. Het is echt leven met goed weer. Martinique is groen – het heeft veel bomen. En het is geen bouwplaats zoals sommige eilanden, die geweldig zijn aan de randen maar grimmig verder naar binnen.
Ik verbleef in een dorp in een gebied genaamd Les Trois Ilets en het “dorp” zag er nieuw uit en zat vol met toeristische winkels en restaurants, maar het had wel dat gevoel van gemeenschap dat moderne plekken vaak missen.
Het sociale aspect strekte zich zelfs uit tot de stranden. Er was een klein groepje van drie aan één kant – één lang strand verdeeld in drie door keien opgestapeld als golfbrekers. De eerste keek uit over de baai, beschermd door de diagonale rotsen, en het was ongeveer vijftig meter breed, met zacht zand bij de waterkant maar stevige plekken bovenaan, beschaduwd door kokospalmen.
Het was een familie-strand, wat misschien niet klinkt als rijke visvijver als je op zoek bent naar beschikbare vrouwen, maar zelfs de gebondenen kunnen leuk zijn. Ik vermaakte mezelf, ogenschijnlijk een boek lezend maar echt kijkend naar het vrouwelijke landschap, en mijn eerste connectie was een zwarte vrouw van in de dertig met een witte man en tienerzoon. Ze gingen net weg, dus ze worstelde met kleren, balancerend terwijl ze zich omkleedde van badpak naar straatwear.
Ik keek kalm naar haar, subtiel, en na een poosje wist ze dat ik het deed. Maar zoals ik eerder opmerkte, is het oké als zij weten dat je het doet. Het wordt alleen een probleem als andere mensen weten dat zij het weten.
Dus deze vrouw gaf me heerlijke donkere blikken in de hals van haar T-shirt. In de geest van het spel ging ik op mijn rug liggen en trok de pijpen van mijn losse strandshorts een beetje omhoog. Ze kon eigenlijk niets zien vanwege het netje dat ze erin stoppen om je ballen te ondersteunen, maar ze had het genoegen te weten dat ik blij was om haar te laten zien wat ik had en dat zou doen op korte afstand als de kans zich voordeed.
Geil? Alleen als je de verkeerde vrouw kiest of, zoals eerder gezegd, als iemand anders het merkt. Het was onschuldig wederzijds flirten.
Ik wist dat ze op zoek was naar een kans om me haar slipje te laten zien. Ik had haar al in een bikini gezien, maar ondergoed is op de een of andere manier anders: gewaagder.
Zeker genoeg, ze leunde op de schouder van haar man en hees een knie om haar onderbroek comfortabel op zijn plek te krijgen en gaf me een fantastisch shot van stof en blote kruis ertussen. Ze keek naar me om te checken of ik het had ontvangen en ik keek terug met lege, uitdagende dankbaarheid.
Het gezin vertrok en keerde terug naar hun wereld terwijl ik ook weer landde op planeet aarde.
Mijn aandacht werd al snel getrokken door een jong meisje van ongeveer vijf of zes, op het strand met haar oma en de oude dame het rondje gevend. Ik had geen manier om het te weten, maar iets zei me dat de vrouw lokaal was en misschien het meisje op zomervakantie was.
Deze vrouw was slank op de wat slappe, hergemaakte manier van oudere mensen die plots besluiten al het vet dat ze hun hele volwassen leven hebben meegedragen te verliezen en tenminste slank te zijn ook al vervalt hun uiterlijk. Ze had rood/blond haar, middellang en naar achteren getrokken in wat een staart zou zijn geweest als het niet kroezelig was. Maar dat was het wel, dus het barstte uit de scrunchy die het vasthield, en vlamde als een zonsondergang. Ze moet in haar jeugd serieus gorgeous zijn geweest, en nu ze was gerijpt op hetzelfde tempo als mijn smaak in vrouwen, was ze de wandelende belichaming van begeerlijkheid.
Grote borsten ook.
Haar gezicht was knap maar moe en ze vertrok het en kneep haar ogen toe als ze tegen het meisje schreeuwde, haar mond klein en rond en gepoft, als een kontgaatje – en ik meen dat op een aardige manier. Ik wilde haar mond kussen en ik wilde haar kont likken.
Ik keek naar haar terwijl ik zwom: ze stond haar haar te fatsoeneren en keek naar het meisje dat speelde met wat andere kinderen, en toen ik eruit kwam, liep ik impulsief recht op haar af en sprak haar in het Frans aan – het is een Frans eiland.
“Madame,” zei ik zachtjes in haar oor. “Vous êtes très belle. Ne l’oubliez jamais.” Dat is (waarschijnlijk niet helemaal correct maar dichtbij genoeg) “Madame, u bent heel mooi. Vergeet dat nooit.”
Ze was even van haar stuk, maar herstelde snel en mompelde “Merci, monsieur”. Ik glimlachte en ging naar mijn plek om af te drogen. Toen ik ging liggen op mijn strandbed om mijn dagdromen te hervatten, had ze het meisje geroepen en kleedden ze zich beiden om. Ze hielp de jongste en toen deed ze het zelf, gebruikmakend van een handdoek onhandig om een droog bikini aan te trekken. Ze rommelde terwijl ze het topje aantrok en de handdoek gleed weg, onthullend borsten nog groter dan ik dacht, en glorieus bleek in hun naaktheid.
Ze keek snel naar me en ik zag een nanoseconde verandering van “Oh mijn God ik laat mijn tieten zien” naar “Daar heb je het, monsieur. Ik hoop dat je ervan genoot.”
Het broekje is makkelijker te verwisselen omdat er veel handdoek daar beneden is, maar dan is het de vraag wat je ermee doet, en ze talmde daarbij, het witte kruisje zichtbaar makend voor haar geheime bewonderaar. Het was gewoon een stuk stof en op die afstand kon ik noch vlekjes zien noch ruiken wat ze veroorzaakte, maar het was een onmiskenbaar onuitgesproken cadeau voor mij. Ze legde het op een rots en klom snel en zonder incident in de nieuwe.
Daarna pakte ze de strandtas en rommelde erin, voorover buigend om me een lang, opzettelijk uitzicht op haar kont te geven. Ik heb hierover de jaren nagedacht en geconcludeerd dat het geen uitnodiging van een vrouw is om haar in haar kont te neuken, noch zelfs om in doggy-style te stomen; het is een oeroude manier om aan te geven dat ze beschikbaar is voor de voortplanting van het menselijk ras en, in deze tijd, puur voor jullie wederzijds plezier.
Toen ze klaar was controleerde ze het kleine meisje en liepen ze langs me om te vertrekken. Terwijl ze dat deden liet ze een visitekaartje vallen, dat wapperend op het zand landde vlak naast me.
Cécile Pouivet, interieurontwerpster, gevestigd recht in het dorp. En een telefoonnummer, maar omdat ik alleen het eiland bezocht had ik geen bruikbare telefoon. Er had een simpele manier kunnen zijn zoals Whatsapp maar dat is een uitdaging voor me en ik had niemand om advies aan te vragen. Er was ook een e-mailadres.
Ik kleedde me snel aan en haastte terug naar mijn appartement, stuurde haar een e-mail en hoopte dat ze gewend was haar mail regelmatig te checken.
“C’est moi de la plage. Je voudrais te voir ce soir, si c’est possible,” zei ik simpel. “Het is mij van het strand. Ik wil je vanavond zien, als het mogelijk is.”
Ze reageerde binnen een half uur, zei ja, oké, zij zou dat ook leuk vinden maar ze moest voor het meisje zorgen en kon het appartement niet verlaten. Wilde ik bij haar eten daar?
Wat is Frans voor “Is the Paus katholiek?”
Ik reageerde gewoon “Ja, graag. Hoe laat?” en het stond allemaal vast. Acht uur bij haar thuis boven de bakkerij.
Ik was klaar om vijf uur, ongeduldig, stervend voor een drankje om te kalmeren maar bewust dat ik niet half dronken moest aankomen. Ik dwong mezelf mijn boek te lezen en keek een beetje Franse TV. Het was tien minuten lopen naar haar plek dus ik vertrok om 19:30, kocht de beste Cabernet Sauvignon die ik kon vinden in de kleine supermarkt en dronk een snel biertje in het dorp voordat ik om acht uur precies op haar deur klopte.
Geen reactie. Ik klopte weer. Nog steeds niets.
Toen hoorde ik het getrippel van voetstappen op de trap en draaide me om om de vrouw en het meisje te zien, vers van een andere zwempartij ergens.
Ze hadden het koud in de avondkoelte, en het meisje had een douche en een verhaal nodig om haar klaar te maken voor de slaap, dus ik ging terug naar de bar en dronk nog een Corona. Toen ik de limoenpart in duwde, spoot het bier fizzend uit de hals, als een voorbode van wat ik later hoopte.
