Jo was een ex-model, achtenveertig jaar oud, lang, misschien één meter tweeënzestig en slank. Aan de manier waarop ze liep, kon je zien dat ze een ex-model was.
Uit het onderzoek dat ze had gedaan, bleek Jo getrouwd te zijn, met een paar tieners. Haar man werkte in de bouw, was ongeveer even oud en goed gebouwd; hij bracht veel van zijn vrije tijd door in de sportschool.
Ondanks het ouder worden, kon je van de foto’s zien dat ze nog steeds dacht dat ze iemand was. De manier waarop ze door dat kantoor liep, van de camerabeelden, gaf de Professor ook de indruk dat ze niet geliefd was.
Het was geen toeval dat Howard haar altijd meenam naar alle evenementen; hij vond het leuk om haar te showen.
Terwijl hij door de foto’s bladerde, koos de Professor er een van Jo in een bar uit de zomer, poserend zoals gewoonlijk, en zette de foto tegen een stapel petrischalen.
De Professor vond het leuk om naar haar slachtoffers te kijken terwijl ze haar werk deed, het vond ze therapeutisch, besprak haar bevindingen en behandelingen alsof ze er bij waren.
De Professor keek in Jo’s blauwe ogen die haar aanstaarden.
“Nou, kijk jou eens, weer een pose. Denkend dat je echt iemand bent, Jo. Ik weet dat je met mijn man neukt en wat… het duurt nu al zes maanden.”
Lachend roerde ze met de spatel in de bekerglas, terwijl het schuimde naar het oppervlak.
“Nu denk je waarschijnlijk, wat weet ik precies? Nou, ik weet dat je vanavond bij een prijzenuitreiking bent met Howard, en dat je hem in de hotelkamer zult neuken.”
De formule begon nog meer te schuimen, net als de woedende haat in de Professor.
“Ik ken al je geheimen, Jo. Ik kan alleen de exacte regeling niet uitvogelen. Howard betaalt voor je Botox om je jong te houden, betaalt voor al die fotoshoots.”
Ze grijnsde in zichzelf en giechelde.
“Vind je niet dat je een beetje te oud bent om je modellencarrière weer op te starten? Hoop je nu een mature model te worden, Jo? Oh, maar je bent een beetje te oud voor Jean-Pierre… Ja, ik weet alles van Jean-Pierre. Die fotoshoots zouden niet zo lang moeten duren. Ik vraag me af of je man het weet. Hij ziet er niet uit als iemand om mee te sollen. Het zou vreselijk voor hem zijn als hij het ontdekt.”
Mevrouw Wild keek op haar horloge.
“Nou, ik weet dat jij en Howard je klaarmaken voor dat evenement, dus het lijkt erop dat Howard niet thuis is om zijn pakketje te ontvangen. Oh, ik weet alles van hoe Howard je lingerie betaalt voor die, zullen we zeggen, sexy fotoshoots. Het ziet eruit als een mooi setje. Ik weet zeker dat Howard net zo blij zal zijn, als jij, met de shoot.”
Er was beweging op een van de cameraschermen bij de ingang van het huis. De bezorger was eerder dan verwacht gekomen.
“Nou, nu moet ik ervandoor, Jo. Het pakketje is gearriveerd. Maak je geen zorgen, ik haal het op namens Howard en zorg ervoor dat je het op tijd hebt voor je fotoshoot, maar ik kan niet sorry zeggen als het een beetje, zullen we zeggen, gemanipuleerd is.”
De Professor lachte, terwijl ze naar de deur liep om de bijgebouwen te verlaten. Voordat ze de deur sloot, keek ze terug naar Jo’s foto.
“Oh, misschien nog belangrijker voor jou, ik weet zeker dat Jean-Pierre die lingerie ook goedkeurt.”
Jo maakte de gebruikelijke excuses tegen haar man, Marco; weer een evenementenavond en ze was nodig, wat de waarheid was.
Marco was steeds jaloerser op Jo geworden; ze had altijd de aandacht van mannen gekregen maar leek de afgelopen jaar een beetje anders. Marco wilde geen ruzie maken over haar overnachting, dus zweeg hij erover. Jo kreeg toch meestal wat ze wilde.
“Beloof dat ik ’s ochtends terug ben, schat; voordeel is dat ik de volgende dag thuis kan werken.”
“Niet slecht voor sommigen, hè, Jo?”
Jo gaf Marco een kus op de lippen voordat ze vertrok.
Hoewel het andere personeel wist en jaloers was dat Jo naar de evenementen mocht, liet Howard haar altijd eerst in het kantoor werken en hem daar ontmoeten voor het evenement. Dan, nou ja, wat er na het evenement gebeurde, gebeurde na het evenement.
Howard’s aandacht voor Jo begon vanaf haar eerste dag.
Jo was nog maar een paar uur aan het werk toen hij haar uitnodigde in zijn kantoor en begon te flirten. Hij mocht dan in de zestig zijn, maar hij zag er goed uit en had die macht van zijn positie en rijkdom die Jo opwond.
Later ontdekte ze dat hij erg veeleisend was in bed; hij leek eindeloos uithoudingsvermogen te hebben.
De complimenten over haar schoonheid stopten nooit en toen hij hoorde dat ze een ex-model was, wat hem niet verbaasde, begon hij haar te steunen om terug te keren in de modellering. Howard betaalde voor fotoshoots, zelfs voor een beetje Botox in haar gezicht. Hij gaf haar altijd cadeaus, soms items om te modelleren.
Het duurde niet lang voordat Jo nog een voordeel ontdekte van de fotoshoot. Howard was ondersteunend, maar Jo wist dat hij zijn voordelen uit de regeling haalde. Het was niet alleen de seks. Bij deze evenementenshows gebruikte hij Jo om contracten te krijgen, vaak flirten met de mannen. Jo was de glamourpartner, en vaak presenteerde Howard haar als zijn vrouw.
Onderweg naar haar werk bereidde ze zich voor op de gebruikelijke bitcherigheid van de jaloerse vrouwen, maar ze kon het aan; tenslotte zou ze die avond wined and dined worden op een exclusief evenement, plus wat plezier erna.
Jo arriveerde op tijd bij het evenement en zag Howard op haar wachten bij de bar. Het was een prachtig hotel, een goed paar uur rijden van huis, vol met corporate mensen, voornamelijk middelbare mannen, allemaal gekleed in onberispelijke pakken.
Ze grijnsde in zichzelf toen ze de ogen van mannen op zich voelde. Ze zag er goed uit, droeg een strakke zwarte jurk met een lage halslijn, maar belangrijk was dat hij vrij kort was, een paar centimeter boven haar knie. Toen Marco hem zag, viel zijn mond open, gevolgd door het feit dat ze zulke korte jurken niet in het openbaar moest dragen. Wat Marco niet zag was dat ze hem combineerde met haar zes-inch stiletto’s, die ze als ex-model perfect droeg. De jurk zat als gegoten.
Jo had nog steeds het lichaam van een model, zelfs na twee kinderen en bijna vijftig, nog steeds maat 38 met haar lange gestalte die haar lange slanke benen showde, allemaal vers voorzien van nepbrons voor het evenement.
Zodra Howard opkeek en haar zag, zag Jo zijn mond een beetje openvallen en vochtig worden.
“Nou, kijk jou eens… je ziet er verbluffend uit,” zei Howard, voorover leunend en Jo op haar lippen kussend.
“Nou, het is altijd een plezier om met jou naar evenementen te gaan.”
“Ik ben blij dat je dat denkt… je bent veruit de mooiste vrouw hier. De mannen zullen hun ogen niet van je af kunnen houden. Je bent als een blond sexbom… Hier, neem dit glas champagne.”
“Dank je… ik hoop dat je me niet vroeg dronken probeert te maken.”
“Ha… dat is het laatste waar ik aan denk… Wow, kijk eens naar die benen van je. Je hebt echt een modellijf, Jo.”
“Oh, alsjeblieft.”
“Je hebt het wel, die hakken… je bent ruim één meter tachtig erin… je bent langer dan ik erin.”
Jo keek hoe Howard haar van top tot teen bekeek. Ze hield ervan om het middelpunt van de aandacht te zijn.
“Kom op, laten we naar binnen gaan… we hebben werk te doen voordat we spelen, Jo.”
Howard pakte haar hand en liep de conferentiezaal in, als een trotse man met zijn mooie vrouw.
Nu de conferentie ten einde liep, gingen ze terug naar het hotel.
“Je was geweldig Jo; je werkte die kamer en die klanten af als een Hollywoodster.”
“Jij was ook goed… jij doet het meeste praten.”
“Vandaagavond… Jacob bond zich bijna aan een toekomstige deal en dat was dankzij jou. Ik ga die lead nu opvolgen.”
“Het was niets.”
“Niets, Jo… ik zag wat je deed.”
“En wat was dat?”
“Ging op die kruk zitten… in die korte jurk… zodra je die slanke lange benen kruiste, was hij als een verloren jongetje. Dat is een volwassen man, veel geld waard. Zijn aandacht op jou en daardoor ons zaken.”
“Nou, ik neem aan dat deze jurk een beetje kort was… en die beenkruising duurde even… nou ja…”
“Je weet wat je doet; je bent een pro, Jo.”
Ze giechelden samen. Ze vormden een goed team.
“Nu, ik zag veel mannen hun kaartjes uitdelen. Ik wil je niet verliezen voor het bedrijf.”
“Oh, gedraag je, Howard.”
“Dat doe ik niet, Jo en eerlijk gezegd maak ik me meer zorgen dat je weggaat om weer te modelleren. Je ziet er verbluffend uit op die fotoshoots die je me laat zien en vanavond… nou…prachtig.”
Jo bloosde.
“Je flirtte veel met Jacob.”
“Nou, hij bleef me complimenteren… wat kon ik doen? Hij dacht dat ik maar veertig was. Duidelijk dat de laatste Botox werkte.”
Ze giechelden weer.
Zelfs met een paar extra lijntjes rond haar ogen en voorhoofd, omdat ze eind veertig was, zag Jo er nog goed uit.
“Ik ben de gelukkige die je nu mee terugneemt naar de hotelkamer.”
“Ha, zeg je dat. Wat was dat allemaal met mij als je vrouw voorstellen?”
“Een man mag dromen… kijk, ik zou Sheila, mijn vrouw, nergens in de buurt van deze plek brengen. We delen gewoon een huis, dat is alles nu… ze is een aardige vrouw, maar je weet wel… er is niets. Ze wil gewoon in haar laboratorium werken, geen idee wat daar gebeurt.”
Toen ze de hotelreceptie binnengingen, vroeg Howard, nog steeds Jo’s hand vasthoudend, om de sleutel.
Jo was altijd onder de indruk van de locaties en hotels, allemaal zonder kostenbesparing. Ze kon wennen aan dit leven. Misschien als ze de juiste mensen indruk maakte, of haar modellering op gang kwam, kon ze hogere hoogten bereiken.
Ze dacht aan Jacob’s kaartje in haar tas. Hij was ook altijd een optie; hoe leuk ze Howard ook vond, het was te intens om bij zijn bedrijf te werken. Zelfs meer geld, promoties zouden niet genoeg zijn.
Plus, zijn vrouw gaf haar de kriebels. Ze had haar maar één keer gezien, in Howard’s huis, toen Howard daar een workshop gaf. Niet veel mensen zagen haar ooit, maar bij die ene keer leek er iets niet pluis met Jo. Ze had gehoord van al het geweldige werk dat Sheila deed: de goede doelen, wat medicijnen die ze zelfs creëerde, maar er was iets sinisters.
“Meneer en mevrouw Wilkinson, kamer 409,” zei Howard vrolijk en kreeg de sleutel.
Jo giechelde. “Serieus, Howard, wat ben jij toch?”
“Je weet hoe ik ben… nu laten we die kamer in gaan.”
