Dopiero co skończyłem osiemnaście lat, podróżowałem do domu z internatu w Anglii do Belgii, gdzie stacjonował mój ojciec. Zazwyczaj latałem, bo było opłacone, ale tym razem miałem ochotę na zmianę i wziąłem pociąg do Dover na południowym wybrzeżu i prom do Zeebrugge. Potem pociągiem, a następnie krótkim metrem, do domu. Pływałem promem wiele razy, trwał kilka godzin plus czas przed i po. Nie było wiele do roboty poza spaniem lub graniem w automaty, więc usiadłem przy oknie i czekałem, aż łódź odpłynie.
Gość usiadł naprzeciwko mnie, może pod trzydziestkę, krótkie rude włosy, biała koszulka i obcisłe dżinsy. Byłem wysoki i blond, dużo gładziej i szczuplej niż teraz. Miałem podarte dżinsy, koszulę w kratę i buty Dr. Martens. Oczywiście, to były lata 90.! Zagadaliśmy się i wyjaśniliśmy nasze sytuacje. Opowiedziałem, jak jadę do domu, a on – miał na imię Mark – jechał do Amsterdamu w interesach. Okazało się, że jest fotografem dla firmy z kostiumami kąpielowymi.
Po chwili Mark powiedział: „Słuchaj, wiem, że to może brzmieć dziwnie, ale pływam? Wyglądasz, jakbyś pływał, i myślę, że byłbyś dobrym modelem do slipów kąpielowych.”
Rzeczywiście pływałem, byłem w szkolnej drużynie, a pochlebstwa nie były niepożądane. Nie mam najlepszej samooceny, i choć przyjmowanie komplementów jest dla mnie trudne, doceniam je. Kto nie?
„Eee, tak, pływam. Ale skąd wiesz? Jestem dość chudy. Myślałem, że trzeba być napakowanym, żeby być modelem w kostiumach kąpielowych”, zaproponowałem.
„Do szerokokątnych ujęć tak, ale dużo modelingu to zbliżenia, od pasa do kolan. Masz prawie idealną budowę do tego, o ile się orientuję”, odparł Mark.
„O. Dobra. Uwierzę ci na słowo!” wykrztusiłem.
„Patrz, mam całą kamerę i sprzęt w kabinie – bo praca opłaca podróż, dostaję jedną nawet jeśli nie potrzebuję, i warto tylko po to, żeby schować rzeczy. Powiedzmy, jeśli chcesz, zrobię kilka próbnych zdjęć – i ci zapłacę – a jeśli wyjdą dobrze, możesz dorobić. Co myślisz?”
Gdybym był trochę bardziej światowy, widziałbym czerwone flagi wszędzie, ale prowadziłem dość osłonięte życie, i wydawał się szczery. Byłem późnym dojrzewającym, więc choć całowałem i obmacywałem dziewczyny do osiemnastki, byłem nowicjuszem i dość naiwny. „Eee, nie jestem pewien”, odparłem. „Żyję zasadą, że jeśli coś brzmi za dobrze, żeby było prawdą, to pewnie nie jest.”
„Dobra, nie chcę, żebyś robił coś, czego nie chcesz. Zajmie to jakieś 20 minut, i zapłacę ci pięćdziesiąt funtów. Dam ci moją wizytówkę, a jeśli dasz mi swoje dane, odezwę się, jeśli mój szef będzie zainteresowany”, powiedział Mark, uspokajając mnie.
„Ach, co tam, nie może zaszkodzić, i w najgorszym razie wyjdę z pięćdziesiątką. Zróbmy to.”
„Świetnie, zobaczymy, jak pójdzie.”
Poszłem za nim dwa poziomy schodów w dół, pod pokłady rozrywkowe i gastronomiczne, dwoma korytarzami i do pokoju po prawej. Otworzył drzwi i weszliśmy; widziałem, że to pojedyncza kabina z biurkiem i krzesłem, i oknem na morze. Zasłony były otwarte. Wypłynęliśmy z Dover i nic tylko woda.
Mark otworzył torbę na łóżku – pełną aparatów i obiektywów – i złożył zestaw.
„Dobra, pomyślmy o świetle. Dzienne i górne lampy są ok, ale nie do końca. Ta lampka biurkowa powinna dopełnić”, powiedział, włączając ją i kierując na ścianę. „Stań przy ścianie, twarzą do okna i zobaczymy, jak wygląda.”
Oparłem się o ścianę, trochę świadomie się uśmiechając.
Mark zachęcał: „Rozluźnij się, Rich. Weź oddech, opuść ramiona. Nogi lekko rozstaw. Tak, lepiej”, namawiał i zaczął robić zdjęcia.
„Dobra, odwróć się, nogi znów lekko rozstaw. Możesz podciągnąć koszulę, żebym widział pasek? Idealnie, obróć się trochę w prawo, super. Idzie ci dobrze. Czekaj, koszula przeszkadza. Możesz ją zdjąć i rzucić na krzesło?”
Zebrałem koszulę i oparłem się znów o ścianę.
„Wow, sześciopak, fajnie. Podejdę bliżej, wypełnię kadr”, entuzjazmował się Mark. „Świetnie, obróć się znów… ręce w górę, dłonie za głowę. Tak, dobre. Dobra, zdejmij buty i skarpety, i opuść spodnie trochę, żebym widział pasek, to podkreśli twój tors.”
